خود را شافعى باز نموده خبائث ماوراء النهر و متعصبان مذهب حنفى در قتل او غلو كرده آن عالم سعادت كيش خيرانديش را بابوكده « 1 » خنجر و قلمتراش به درجهء بلند شهادت رسانيدند و به آن اكتفا نكرده جسد شريفش را در ميدان بخارا به آتش بيداد سوختند « 2 » . رحمة اللّه عليه . عبد اللّه بن الحسين اليزدي « 3 » فاضل كامل عالم جليل منطقى امامى - نوّر اللّه مرقده السامى - صاحب حاشيه بر تهذيب ملا سعد تفتازانى معروف به « حاشيهء ملا عبد اللّه » « 4 » ، و حاشيه بر حاشيه خطائى ، و حاشيه بر شرح شمسيه ، و حاشيه بر استبصار و غيرذلك . شريك بوده با مولانا احمد اردبيلى در درس ، و قرائت كرده بر او صاحب معالم و مدارك و تلمذ كرده او نيز نزد آن دو بزرگوار در علوم شرعيه . و از « فه » نقل شده كه ، در وصف او گفته : عبد اللّه بن الحسين اليزدى استاد شيخ بهاء الدين ، كان علّامة زمانه لم يدانه أحد فى العلم و الورع و له مؤلفات مفيدة كثيرة كشرح القواعد فى الفقه و شرح العجالة و التّهذيب فى المنطق و غيرذلك ، و در « ضا » از احسن التواريخ حسن بيك روملو نقل كرده كه ، وفات كرد ملا عبد اللّه يزدى در عراق عرب در اواخر دولت شاه طهماسب صفوى سنهء 981 . « 5 »

--> ( 1 ) . در تاريخ عالم‌آراى عباسى چاپ رضوانى « بابكده و قلمتراش » است ( 2 ) . از تاريخ روضة الصفويه نقل است كه عبد اللّه خان ملك ازبك كه در بخارا بود ، پسرش عبد المؤمن خان را - كه حاكم بلخ بود - به مشهد مقدس فرستاد و آن ملعون مشهد را به قهر و غلبه گرفت و قتل جميع من فى تلك البلدة و جلس على صفة امير على شيربها و امر بكسر باب الروضة و قتل من فيها أخذت الازبكية فى حوالى الروضة المولى الجليل خاتم المجتهدين المولى عبد اللّه التسترى ( على بن المؤلف رحمه اللّه ) . نيز ر . ك : روضة الصفوية ، ص 684 و كتاب روابط صفويه و اوزبكان ( 3 ) . عالم‌آراى عباسى ، ص 118 و 119 ( چاپ دكتر رضوانى ) ، ج 1 ، ص 244 - 245 ؛ امل الآمل ، ج 2 ، ص 160 ؛ روضات الجنات ، ج 4 ، ص 228 ؛ اعيان الشيعه ، ج 8 ، ص 53 ؛ الاعلام ، ج 4 ، ص 201 ؛ معجم المؤلفين العراقيين ، ج 6 ، ص 39 ؛ الذريعه ، ج 6 ، ص 36 و 115 ، ج 7 ، ص 145 و ج 8 ، ص 98 ؛ لغت‌نامه دهخدا ، « عبد اللّه » ، ص 71 ؛ سلافة العصر ، ص 491 ؛ ماضى النجف و حاضرها ، ج 3 ، ص 384 ؛ احسن التواريخ ، ج 12 ، ص 458 ؛ سفينة البحار ، ج 2 ، ص 132 ؛ معارف الرجال ، ج 2 ، ص 4 ؛ خلد برين ، ص 443 ( 4 ) . روضات الجنات ، ج 4 ، ص 230 ( 5 ) . حواشى اين كتاب را در « كتابشناسى كتب درسى حوزه » معرفى كرده‌ايم